Het streaken is aan inflatie onderhevig. Streaken, dat doe je bij tennis-, voetbal- of rugbywedstrijden, maar niet in de show van Paul de Leeuw en al helemaal niet voor politieke doeleinden. Streaken doe je ‘just for fun’, je zorgt even voor opschudding, voor een lach bij het publiek en hup, weg ben je en iedereen gaat weer over tot de orde van de dag.

Van het irritante soort is de Vegan Streaker, oftewel Peter Janssen. Eerder al het lachertje van een mislukte actie in Rotterdam (beetje schreeuwen vanaf de tribune), nu werd meneer zaterdag op zijn nummer gezet bij de heer De Leeuw. Schreeuwt iets over dierenleed, vlees, zijn naam ("Wat is je naam?" "Vegan. Vegan Streaker." Duh…), begint te hakkelen en staat vervolgens drie minuten voor lul. Eerst figuurlijk, daarna met dank aan de strakke hand van De Leeuw letterlijk. Typisch gevalletje ‘boontje komt om z’n loontje‘. Handen af van het streaken!

Je zou kunnen zeggen dat No Country For Old Men de grote winnaar is geworden bij de Oscars. Je zou ook kunnen zeggen dat The Bourne Ultimatum de prijzenpakker is. Het is immers vier om drie. Gek genoeg hoor of lees je daar niks over. Wel over zwangere actrices, de ‘overname’ van Europa en de tegenvallende score voor There Will Be Blood (2 beeldjes). Nu snap ik ook wel dat de Oscar voor de beste film of de beste regie iets anders staat aangeschreven dan de Oscar voor de beste geluidsmontage, maar op de hoesjes van dvd’s zie je daar niks van terug. Filmhoesjes moeten reclame maken en noemen alleen de aantallen.

Overigens: iemand nog iets gehoord over Atonement? (Ja, ja… xe9xe9n Oscar voor de beste filmmuziek)

Zijn ze een keertje scherp op Schiphol, is het weer niet goed.

"Leuke vermomming, Alberto, knap geprobeerd met die pruik."

"Nee, ik ben het Geert Wilders."

"Ja natuurlijk, dat zeggen ze allemaal…"

Als je in de oorlog zo goed mogelijk doorgaat met datgene wat je altijd hebt gedaan en waar je goed in bent, is dat dan geen vorm van overleven?

Even ouderwets reclame maken voor een goed boek: wat een prachtige, literaire thriller heeft Derwent Christmas geschreven. ‘Twee tranen’ heeft een zeer sterk, vernuftig en verfijnd plot (vooral de dubbele ontknoping is ‘schotsje-springen voor de geest’), een perfecte opbouw (Christmas werkt heel slim met korte hoofdstukjes). Ook zo knap: op bijna iedere pagina tref je wel een prachtige zin aan. Zo mooi dat je ze haast apart zou gaan opschrijven in een notitieboekje. Vooral de one-liners van Didiers vader zijn soms briljante tegeltjesspreuken.

En nu we toch op stoom zijn: je hebt boeken waar je even in moet komen. Je weet wel, twintig pagina’s lezen en dan voelt het boek als een warme jas. Lekker doordragen, lekker doorlezen. Maar Christmas heeft de gave om de lezer meteen bij de kladden te grijpen en het verhaal in te trekken. Om de slechte kledingbeeldspraak even door te trekken: net zo’n spijkerbroek die je aantrekt en waarvan je meteen weet dat-ie lekker zit. Jammer dat het boek alweer zo snel eindigde. Staat niet voor niks bij Bol.com op nummer 17 in de top 25 van best verkopende boeken. Hulde, hulde, hulde. Kopen, kopen, kopen!

Zet 30 maart maar in de agenda. Hij gaat nu echt, echt, echt stoppen. Zegt-ie… Eerst zien, dan geloven, denk ik dan.

Maar goed, de man heeft zijn beste tijd natuurlijk al lichtjaren achter zich liggen. Nog xe9xe9n keer genieten van de voetballer die in zijn tijd op de eerste meters sneller was dan iedereen.

Atonement is de grote winnaar geworden bij de uitreiking van de Golden Globes – geen feest want staking. De Amerikaanse filmprijzen gelden als toonaangevende opmaat voor de Oscars. Wie in de prijzen valt bij de Golden Globes, maakt een goede kans dat ook te doen bij de Oscars. Is de gedachte. Want is dat wel zo?

Even de geschiedenisboekjes induiken en kijken naar vorig jaar. Winnaars bij de Golden Globes toen: het saaie Dreamgirls en Babel. En wie mocht er een maand later het hardst juichen bij de Oscars? The Departed. Kortom: nog niks beslist, alles is open en weddenschappen kunnen nog worden afgesloten.

Een meer dan terechte winnaar van het TV-Moment van het Jaar 2007, lijkt me.

Met dank aan mijn vrouw. En alle andere vrouwen van Nederland.

Na twee reeksen Boer Zoekt Vrouw zou je denken: hup, klaar, weg ermee en volgende serie. We hebben het nu wel gezien. Maar nee hoor, we de vrouwen blijven maar kijken naar boeren die niet meer in de plattelandsdisco een leuke meid aan de haak slaan, maar zich liever door Yvon Jaspers laten koppelen aan stadse meisjes.

Na drie oproepen om alert te zijn op mogelijke inbrekers, twee waarschuwingen dat het ijs onbetrouwbaar is en er een kind doorheen is gezakt, drie verzoeken om vuurwerkoverlast onmiddellijk te melden via 112 en vier bedankjes dat we zo alert zijn geweest, stopt de politie Zuid-Holland Zuid weer met het SMS Alert. De algemene inhoud en een veelvoud van berichtjes die naar dezelfde persoon werden gestuurd, wekten veel ergernis op.

Merkwaardig genoeg stuurt de politie geen berichtje dat het SMS Alert is stopgezet. Heel alert.